Administrator

I wtedy wydarzyło się coś niezwykłego. Zauważyłam, że Krzyś się zmienił. Był spokojniejszy, jego twarz stała się bardziej świadoma, a oczy pełne jakiegoś nowego blasku. Nie tylko ja to dostrzegłam – potwierdzili to terapeuci i opiekunowie pracujący z nim na co dzień. Podczas jednej z terapii neurologopeda opowiadała mi, że gdy masowała wnętrze policzka, Krzyś głośno i wyraźnie powiedział: „NIE”.

Tego samego dnia, wieczorem dostałam SMS-a od neurologopedki:

„Dobry wieczór, rozmawiałam dzisiaj z Wojtkiem rehabilitantem. Podczas ćwiczeń, gdy manipulowali miednicą Krzyś wyraźnie, wydłużając powiedział: boooliii. Wojtka zatkało 😄”.

To „NIE” i to „boooliii” to dla nas więcej niż tysiąc słów. To dowód, że Krzyś walczy, że jego ciało i umysł powoli wracają, że wszystkie godziny rehabilitacji, każda łza, każda kropla potu i każdy trud przynoszą owoce.

Takie momenty sprawiają, że rosną mi skrzydła. One pokazują, że idziemy w dobrą stronę, że nie wolno nam się poddawać. Każdego dnia walczymy o to, by Krzyś mógł wrócić do domu, by mógł odzyskać swoje życie ❤️